مهدى رحمانى ولوى / منصور جغتايى
214
تاريخ علماى بلخ ( فارسي )
يحيى بن على در روز قتل بشّار سوكنامهاى را سرود كه اين ابيات بخشى از آن است : يا بؤس ميت لم يبكه احد * أجل و لم يفتقده مفتقد لا امّ اولاده بكته و لم * يبك عليه لفرقة ولد و لا أبى أخت بكى و لا ابن أخ * و لا حميم رقّت له كبد بل زعموا أنّ أهله فرحا * لمّا أتاهم نعيبه سجدوا ابو جعفر الاعرج كوفى گفت : بشّار بن برد به بهترين وجه مرد و تاكنون كسى با اين افتخار نمرده است . آن مردم دنيا بشّار با افتخار زندگى كرد و باافتخار مرد . سرانجام بشّار بن برد در سال 167 ه . ق . به 70 سالگى به قتل رسيد . « 1 » [ 97 ] بشير بن زياد بلخى بشير بن زياد بلخى از جمله محدّثان نامى بلخ بوده است . او وطنش را به قصد بغداد ترك كرد و در آنجا سكنا گزيد و به تدريس حديث پرداخت . وى رواياتش را از طريق عبد اللّه بن سعيد بن ابى سعيد مقبرى نقل كرده است . عدهاى از علما و محدّثان نظير على بن فضل بن طاهر بلخى و يحيى بن ايوب عابد از بشير بن زياد بلخى رواياتى را نقل كردهاند . « 2 »
--> ( 1 ) - وفيات الأعيان ، ج 1 ، ص 88 ؛ الشعر و الشعراء ، ج 1 ، ص 757 ؛ معاهد التنصيص ، ج 1 ، ص 289 ؛ تاريخ بغداد ، ج 7 ، ص 112 ؛ امالى المرتضى ، ج 1 ، ص 96 ؛ خزانة البغدادى ، ج 1 ، ص 541 ؛ الأغانى ، ج 3 ، ص 135 ؛ الكامل للمبرد ، ج 2 ، ص 134 ؛ البيان و التبيين ، ج 1 ، ص 49 ؛ لسان الميزان ، ج 2 ، ص 15 ؛ المنتظم ، ابن جوزى ، ج 5 ، ص 332 ؛ شذرات الذهب ، ج 2 ، ص 301 ؛ تاريخ الطبرى ، ترجمه ابو القاسم پاينده ، ج 12 ، ص 5125 ؛ الاعلام ، زركلى ، ج 2 ، ص 24 ؛ شعراء عباسيون منسيّون ، ج 2 ، ص 234 ؛ دايرةالمعارف آريانا ، ج 2 ، ص 46 . ( 2 ) - تاريخ بغداد ، ج 7 ، ص 131 .